De feiten · Desistentie
Desistentie
Desistentie is wanneer het lijden over man of vrouw zijn verdwijnt.
Oudere studies — voordat medische transitie van kinderen bestond — laten zien dat de meeste kinderen na de puberteit niet dysforisch bleven.
De beste genezing voor genderdysforie was de puberteit! Nu blokkeren artsen de genezing.
Tabel — desistentie van genderdysforie in % en seksuele oriëntatie op volwassen leeftijd
| Studie | Bevinding | Seksuele oriëntatie op volwassen leeftijd | Bron |
|---|---|---|---|
| Singh, Bradley & Zucker 2021 139 jongens in de kliniek van Toronto. Voor het eerst gezien rond 7 jaar. Gevolgd rond 21 jaar. 88 hadden de volledige kinddiagnose van lijden over een jongen zijn; 51 zaten onder die volledige diagnose. | 122 van 139 (87,8%) voelden zich later op hun gemak als jongens. 17 (12,2%) voelden nog dat zij geen jongens waren. De grootste gepubliceerde follow-up van jongens. | Van 129 met fantasiegegevens: 82 (64%) homo of biseksueel, 43 (33%) hetero, 4 (3%) geen. Van 108 met gedragsgegevens: 51 (47%) homo of biseksueel. | Frontiers (vrij toegankelijk) → |
| Drummond, Bradley, Peterson-Badali & Zucker 2008 25 meisjes in dezelfde kliniek van Toronto. Voor het eerst gezien rond 9 jaar. Gevolgd rond 23 jaar. 15 hadden de volledige kinddiagnose; 10 zaten onder die volledige diagnose. | 22 van 25 (88%) voelden zich later op hun gemak als meisjes. 3 (12%) voelden nog dat zij geen meisjes waren. | 8 (32%) homo of biseksueel in de fantasie; 6 (24%) in gedrag. De rest was hetero of meldde op die maten geen seksuele gevoelens. | PubMed — Dev Psychol → |
| Wallien & Cohen-Kettenis 2008 77 kinderen van de Nederlandse kliniek (59 jongens, 18 meisjes; voor het eerst gezien rond 8 jaar). 54 werden gevolgd rond 19 jaar. 23 waren niet bereikbaar. | Van de 54 die zij volgden, voelden 33 (61%) zich later op hun gemak in hun geslacht. 21 hadden het lijden nog. Van de oorspronkelijke 77 waren 23 niet bereikbaar. | Bijna iedereen die het lijden nog had, was homo of biseksueel. Onder wie eruit groeide, waren alle meisjes en de helft van de jongens hetero; de andere helft van die jongens was homo of biseksueel. De auteurs: de meest voorkomende uitkomst op volwassen leeftijd is homo of biseksueel. | PubMed — JAACAP → |
| Steensma, McGuire, Kreukels, Beekman & Cohen-Kettenis 2013 127 Nederlandse adolescenten (79 jongens, 48 meisjes) die als kind (onder de 12) voor het eerst voor dit lijden werden gezien en daarna in de tienerjaren werden gevolgd. | 80 van 127 (63%) voelden zich later op hun gemak in hun geslacht; 47 (37%) hadden het lijden nog. Jongens: 56 van 79 (71%). Meisjes: 24 van 48 (50%). Sterker lijden in de kindertijd, hogere leeftijd bij het eerste bezoek en leven als het andere geslacht voorspelden dat het lijden bleef. Kinderen van de kliniek met begin in de kindertijd — niet de verwijzingen van nu, vooral tienermeisjes. | Singh (2021) noemt de cijfers van Steensma over aantrekking van jongens (52 jongens): 65% homo, 15% biseksueel, 19% hetero. | PubMed — JAACAP → |
| Steensma 2013 — kinderen die geen sociale transitie hadden doorgemaakt Dezelfde Nederlandse follow-up als Steensma 2013, alleen bij kinderen die nog niet als het andere geslacht hadden geleefd. De desistentie was in deze groep hoger. | 74% desisteerde (96% van de jongens, 54% van de meisjes). | Niet apart vermeld voor deze groep. | PubMed — JAACAP → |
| Green 1985 / 1987 (follow-up «sissy boy») 66 jongens met vrouwelijk gedrag naar een kliniek gestuurd; met 44 opnieuw gesproken als tieners of jongvolwassenen (rond 19 jaar). Vergeleken met gewone jongens. Een oudere groep «jongens met vrouwelijk gedrag» — niet hetzelfde als latere klinieksteekproeven met een volledige kinddiagnose. | 43 van 44 (98%) hadden geen lijden meer over een jongen zijn. Eén jongeman overwoog een operatie om van geslacht te veranderen. Green (1987) is het boek; het tijdschriftartikel van 1985 is de primaire bron. | Artikel van 1985: 30 van 44 (68%) waren biseksueel of homo; geen van de 34 vergelijkingsjongens was dat. Boek van 1987: 75% biseksueel of homo in de fantasie (33 van 44). | AJP 1985 (DOI) → |
| Zucker & Bradley 1995 Klinische kindsteekproef van beide seksen, n=45. Gemiddelde leeftijd bij binnenkomst ongeveer 8,3. Follow-up op een gemiddelde leeftijd van ongeveer 16,7. Uit Gender Identity Disorder and Psychosexual Problems in Children and Adolescents (Guilford, 1995), zoals samengevat op de hoofdtabel van Dirks over desistentie. | 80% desisteerde. Slechts 6 van de 9 bij wie het aanhield, wensten SRS (chirurgie voor geslachtsverandering). | 24% homo/bi in de fantasie | Guilford 1995 (Google Books) → |
| Zuger 1984 55 jongens met vroeg vrouwelijk gedrag, gevolgd tot wel 27 jaar. De seksuele oriëntatie op volwassen leeftijd kon voor 38 worden beoordeeld. | Dit artikel meldt de seksuele oriëntatie op volwassen leeftijd, niet één telling van hoeveel er nog voelden dat zij geen jongens waren. Een verwante follow-up van Zuger (1978, 16 jongens) vond 1 transseksuele en 1 transvestiete uitkomst. | 35 van 55 (64%) homo of verwante uitkomsten; 3 (5%) hetero; 10 onzeker; 7 niet bereikbaar. | PubMed — J Nerv Ment Dis → |
| Davenport 1986 10 vrouwelijke jongens, 8 tot 10 jaar later gevolgd. 8 voldeden bij de eerste visite aan de volledige kinddiagnose. | 1 van de 10 was bij follow-up bekend transseksueel. De uitkomst was onzeker bij 3. Van de 7 met een bekende uitkomst waren 6 niet transseksueel. | 4 hetero, 2 homo, 1 transseksueel, 3 onzeker. | PubMed — Arch Sex Behav → |
| Lebovitz 1972 16 jongens met vrouwelijk gedrag. Een oudere steekproef — geen groep van een moderne transitiekliniek. | 3 van de 16 waren bij follow-up transseksueel; 1 transvestiet. 13 van de 16 waren niet transseksueel. | Onder 6 die de auteur «markedly deviant» noemde wat «gender identity» betreft: 3 transseksueel, 1 transvestiet, 2 homo. Het artikel geeft geen volledige oriëntatietabel voor alle 16. | AJP 1972 (DOI) → |
| Money & Russo 1979 / 1981 Jongens van Johns Hopkins die meisjes hadden willen zijn en die zich als meisjes kleedden en speelden. Het rapport van 1981 heeft gegevens over het innerlijk leven van 5 gevolgd tot de leeftijd van 23–29. | In het rapport van 1981 was de kinderwens om een meisje te zijn voor alle 5 voorbij. | Alle 5 noemden zich homo, uitsluitend of vooral. De auteurs: vrouwelijkheid in de jongensjaren voorspelt transseksualiteit op volwassen leeftijd niet betrouwbaar. | J Pediatr Psychol 1979 (DOI) → |
Officiële bronnen
Uitgevers- en PubMed-pagina’s voor de artikelen en het boek in de tabel. Singh 2012 is dezelfde steekproef van jongens uit Toronto, later gepubliceerd als Singh, Bradley & Zucker 2021. De Steensma-uitsnede zonder sociale transitie is hetzelfde artikel uit 2013, geen tweede studie.
- Singh, Bradley & Zucker 2021 — Frontiers in Psychiatry (vrij toegankelijk) →
- Singh, Bradley & Zucker 2021 — PubMed 33854450 →
- Drummond, Bradley, Peterson-Badali & Zucker 2008 — PubMed 18194003 →
- Wallien & Cohen-Kettenis 2008 — PubMed 18981931 →
- Steensma et al. 2013 — PubMed 23702447 →
- Green 1985 — artikeltitel «Gender identity in childhood and later sexual orientation», Am J Psychiatry (DOI) →
- Zucker & Bradley 1995 — Gender Identity Disorder and Psychosexual Problems in Children and Adolescents (Guilford) →
- Zuger 1984 — vroeg verwijfd gedrag bij jongens, PubMed 6693867 →
- Zuger 1978 — nog tien jaar follow-up (DOI) →
- Davenport 1986 — follow-upstudie van 10 vrouwelijke jongens, PubMed 3800642 →
- Lebovitz 1972 — vrouwelijk gedrag bij jongens, Am J Psychiatry (DOI) →
- Money & Russo 1979 — homoseksuele uitkomst van wat het artikel «discordant gender identity/role» noemt (DOI) →
In deze studies desisteerden de meeste kinderen zodra de puberteit mocht gebeuren. De modelwetten over kinderen en medische transitie houden artsen tegen om die puberteit te blokkeren.
Meld je aan. Ontvang updates.
Nieuws, juridische overwinningen en middelen om de waarheid te zeggen — één gesprek tegelijk.
Kies een dagelijkse update, een weekoverzicht of allebei.